Call us crazy

Mijn vriendin I. en ik, wij zijn bijgelovig. We geloven niet in een God of in het hiernamaals. Integendeel; we zijn zo atheïstisch als ik weet niet wat. Ook geloven we niet in zwarte katten en ladders, nee nee. Wij geloven in tekens. In zweefteverige zit-tussen-je-oren tekens. Ik weet het. Maar zo lang als we bevriend zijn, is het tegendeel nog nooit bewezen. Het zit in de kleinste dingen.

Als wij aan het winkelen zijn en we komen mooie schoenen tegen die ze nog hebben in elke maat behalve de onze, kijken we elkaar aan en weten we wat het betekent: het is een teken.

Ons vermoeden wordt bevestigd wanneer we in de volgende winkel schoenen tegenkomen in onze maat die én mooier, én goedkoper zijn.
Soms hebben we zo een avond waarop alles misgaat. Je maakt je klaar op zaterdagavond om naar een feestje te gaan, en alles wat je hoopte dat niet ging gebeuren, gebeurt. Het eten brandt aan, je sluit jezelf buiten waardoor je je huis niet meer in kan, fietsbanden zijn lek en het regent pijpenstelen. Door de jaren heen hebben wij er wel van geleerd dat dat betekent dat we beter thuis kunnen blijven. Als we dan namelijk aankomen op het feest met mascara van onze kinnen druipend, zal blijken dat het allemaal een teken was. Er krijgt dan gegarandeerd iemand ruzie, er vliegt iets in de fik, die jongen die je hoopte nooit meer tegen te komen is er ook of iemand giet wijn over je nieuwe jurkje. We hadden moeten luisteren, denken we dan.

Die momenten moet ik echt ergens gaan opschrijven want ze kunnen zo ongelooflijk zijn. Ik vroeg I. aan welk teken zijn denkt als we terugblikken op die momenten. Haar antwoord: "Dat vrouwtje dat loopt alsof ze de dood is en elke keer weer kwam opdagen wanneer het uit was met mij en mijn ex".
Ja, dat is me toch een apart verhaal. Er was eens een oude, gebochelde vrouw die eruit zag als de verwezenlijking van de heks van Sneeuwwitje. Vriendin I. heeft lange tijd een relatie gehad die niet heel consistent standhield, en elke keer als het uit ging met die vriend, kwamen wij die vrouw tegen op straat. De eerste keer dat we haar zagen, was het net een dag uit met I.'s ex. De moeder van I. was deze oude vrouw tegengekomen op straat, en heeft haar vervolgens een lift gegeven naar het kerkhof. Ik wachtte in de auto met I. We zagen haar aankomen door de poorten van het kerkhof en sindsdien zijn we haar elke keer tegen gekomen wanneer I.'s relatie in een breuk lag. Ze was hét teken; het werd tijd voor I. om los te laten. Alsof ze I. waarschuwde om niet meer terug bij hem te komen. Sinds de relatie officieel is verbroken, zijn we haar nooit meer tegengekomen. Dat is toch eng? Ik vind het eng.

Je verklaart me nu vast voor gek, maar ik hou eraan vast. Of het nu waar is of niet, mooie herinneringen en goede verhalen houden we er zeker aan over.

"The man who has no imagination, has no wings" - Muhammad Ali

x Lieve